Ποιήματα στο περιθώριο

Σκέψεις του Κώστα Καρυωτάκη ενώ σχεδιάζει
το ποίημά του “Η πεδιάς και το νεκροταφείον”

σχήμα προς αποφυγήν ο πλεονασμός
της φύσης
πάνω στο μπλε κατεβατό του ουρανού
ούτ’ ένα κόκκινο φτερό
περνούν τα λάθη
κάτω η ζωή
υπογράφει με σταυρό
γι’ αυτό νυχτώνει
γι’ αυτό ανέκαθεν νυχτώνει
κι όλο πληθαίνουνε τ’ αστέρια
όλο πληθαίνουν
είναι τα ζάρια των χαμένων
που δοκιμάζουνε την τύχη τους
ξανά και ξανά
μες στο σκοτάδι

Βαγγέλης Κάσσος

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Η Αυγή.
Το ποιήμα έχει επίσης συμπεριληφθεί στην ανθολογία
Τα ποιήματα του 2006 από την Κοινωνία των (δε)κάτων.


Η πεδιάς και το νεκροταφείον

(Πίναξ ημιτελής)

Έχει πια δύσει ο ήλιος του χειμώνα,
και γρήγορα, σα θέατρο, σκοτεινιάζει,
ή σα να πέφτει πέπλο σε μια εικόνα.
Άλλο δε βρίσκει ο άνεμος, ταράζει
μόνο ταγκάθια στην πεδιάδα όλη,
μόνο κάποιο χαρτί σ’ όλη τη φύση.
Μα το χαριτωμένο περιβόλι
αίμα και δάκρυα τόχουνε ποτίσει.
Αδιάκοπα τα δέντρα ξεκινούνε,
κ’ οι πέτρινοι σταυροί σκίζουν σα χέρια
τον ουρανό που σύννεφα περνούνε,
τον ουρανό που είναι χωρίς αστέρια.

(Ωραίο, φριχτό και απέριττο τοπίον!
Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Αλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων
κ’ η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου).

Κώστας Καρυωτάκης


Ο Βαλερύ Λαρμπώ πριν από την αναχώρηση

σκοτάδι της Ευρώπης
πάντοτε προλαβαίνεις τη λύπη μου
είσαι η ατμομηχανή του Orient Express
διασχίζοντας τα σύνορα
χαμογελάς σαν πρωί
ξυπνούν οι επιβάτες ξαφνιασμένοι
όνειρο ήταν σκέφτονται ή απλώς η Βουλγαρία
πνιγμένη στα τριαντάφυλλα;

σκοτάδι της Ευρώπης
λύτρωσέ με από τα χρώματα
έχουν κουράσει τα μάτια μου
πιο πολύ απ’ ό,τι η νοσταλγία κούρασε
την καρδιά μου

σκοτάδι της Ευρώπης
αφού πρέπει να πεθάνω
γίνε ο θάνατός μου
έτσι μόνο θ’ αντέξω τον εφιάλτη
ότι στο Βλαδιβοστόκ ήταν το τέρμα

Βαγγέλης Κάσσος

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Η λέξη, στο τεύχος «ποίηση 2005».

Μετάφραση στα γαλλικά.